ต้องขอเล่าก่อนว่า10วันผ่านมา แอบกินแหลก
เพราะว่าเครียดมาก ๆ ช่วงนี้ชีวิตแอบเต้นแท็บ
น้ำหนักก็แอบ ตีกลับ มา 101

เมื่อวาน ไปคัดตัว แข่งไล่ผีอีอ้วนมา

วันจันทร์ มีคนโทรมาบอกฉันว่า ฉันเข้ารอบโครงการนี้
ดีใจมาก จนปากสั่น โอ้แม่เจ้า


[เอ็นทรีที่เกี่ยวเนื่อง http://hineyland.exteen.com/20080624/entry]



ก็เลย ต้อง แต่งตัวกันซะหน่อย....


แถม ตอนเช้าไป interview ที่อื่นมาก่อน
แต่ว่า ด้วยความที่อ้วนพลี เลยต้องยืมชุดแม่ใส่
น่าอายยิ่งนั่ง อย่างกับ เป็น CEO -////-





เจอ น้อง กิ๊ฟ ชาวเอ็กส์ทีนด้วย
แบบว่าน้อง เป็นคนที่พี่แอบเชียร์นะเคอะ

ทีมงานเขาแบบว่า จะคัด จาก 27 เหลือ 3 คน
แล้วยังบอกอีกว่า ก่อนจะมาถึง 27คนก็คักมา จากเป็นพัน
(จำตัวเลขไม่ได้)

แล้วก็มีทีมงาน คนหนึ่ง ขำมากเขาบอกว่า




.....................

แล้วก็มี ขนมคุกกี้เอมี่(ชอบชื่อ) กาแฟ มาเลี้ยง แบบ ก็ลองกินไป ก็อร่อยดีนะเค่อะ

แล้วก็ก่อนรออสัมภาษณ์ ก็นัง คุยเล่นกับน้องกิ๊ฟ แล้วก็ พี่อีกคน
(ขอโทษค่ะความจำสั้น จำไม่ค่อยได้ แต่พี่ก็น่ารักมาก)

หลังจากชั่งน้ำหนักแล้วก็โดนเรียกเข้าไป interview ฮ้า




จึงรีบออกตัวไปว่า หนูเอาเค่อะ ที่ไปหักเก้าอี้ที่โรงหนัง!!!!

เลยโดนถามต่อ



เอางี้ เรามา รับรู้เรื่องนี้ไปพร้อมๆกัน จะได้ฉายรอบเดียว

อดีดมืด ตอน 107 กิโล

เรื่องมีอยู่่ว่าวันหนึ่ง ฉันกับเพื่อนๆ ไปดูหนัง ที่... อ่า
(ใครรู้ห้ามบอกนะคะเดี๋ยวเขาตามมาจับ)


พอดีว่ารอบที่ไปดูเป็นรอบดึกคนน้อยมาก
เราก็เลย ถือวิสาสะ แอบ ไปนั่ง ที่แบบ แพง
(ไม่แน่ใจว่า โอเปร่า หรือโซฟาโน่ อะไร ลืมชื่อ)

เก้าอี้ี่ไฮโซมาก เป็นรุ่นที่กดแล้ว ปรับเอนนอนได้
เพื่อนฉันมันก็กดเล่นใหญ่เลย (ฉันไม่ได้กดนะ!)

แต่ก็ไม่ได้คัดค้านอะไร



สักพักนึง เก้าอี้ก็เริ่ิม ไม่ขยับ แล้วก็ค้าง แบบ เอาแล้วเว้ยยยยย
ไอร่อนแมน เริ่มไม่สนุกแล้วค่ะ

ต้องรีบหาทางหนี!



พอไอ้ตอนจะหนีลงมาเนื่องจากมันค้างอยู่ 180 องศา
พอฉันจะ ก้าวเท้าลง เก้าอี้ก็คว่ำ ลงมาเลยค่ะ คว่ำมาทั้งอัน



ก็เลยต้อง รีบหนีกลับบ้าน แล้ว ก็เริ่มสำนึกได้ว่า
ความอ้วนของตัวเองเริ่มก่อ ภัยพิบัติ ได้แล้ว
ก็เลยเริ่มลด ตั้งแต่ตอนนั้น เป็นแรงบันดาลโทสะ

แล้วยังโดนถามต่ออีกว่า




ความสามารถ พิเศษคืออะไร
เลยตอบไปว่าวาดการ์ตูน

ไหนวาดให้ดูสิ
( เอ๊ะ ถ้าฉันตอบไปว่าเล่นลำตัดได้ ก็คงให้เล่นลำตัดไปแล้วสินะ)
ก็วาดกันไป มือสั่นๆ

แล้วมีคำถามนึงสะเทือนใจมาก
น้องคิดว่า น้องอดทนกับอะไรได้นานที่สุด

ก็ตอบไปว่า ความอ้วน เป็นสิ่งที่อดทนมานานแล้ว อ้า~

[เอ๊ะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ โง่วววววววววววววว
สร้างความอึ้งงงงวย ให้กับกรรมการ.....
อ่า ชีวิตจริงกด อีดิทundo ไม่ได้.... ]

น้องคิดว่าอะไร เป็นแรงจูงใจ ให้น้องลดความอ้วน
คือคิดว่า ถ้าลดได้แล้ว ตั้งใจจะออกการ์ตูน เกี่ยวกับลดความอ้วนค่ะ

[เอ๊ะๆๆๆ เขาไม่ได้ถามฉันหลงประเด็น!
ทำไมชีวิตจริง อิดิทไม่ได้!]

เสร็จแล้วพอออกมา ....
เขาบอกให้เล่นกล้อง
ก็ทำหน้า แบบ แฮ่ใส่เขา
(เล่นกล้องไม่เป็น อายยยยย)


แล้วก็ได้ กาแฟเนเจอร์กิฟ กลับบ้าน
ดีมาก !ให้ของติดไม้ติดมือ!

อย่างไรก็ดี ค่ะ ขอบคุณโครงการดีๆแบบนี้ ที่ทำให้ ฉัน
ได้รู้สึกว่า มีแรงกระตุ้นให้ฉัน มีเป้าหมายในการลดความอ้วน
แล้วก็ทำให้ฉันมีเรื่องมาเขียนบล้อกด้วย แล้วก็ได้เจอเพื่อนๆ

ใช่ไหมน้อง กิ๊ฟ!

ถึงแม้เราตกรอบแต่เราก็จะ ก้าวต่อไป ฮูเร



*ปล ไม่รู้ว่าหลอนไปคนเดียวหรือปล่าว
พอ กินข้าวกับเพื่อน แอบอิ่มเร็วมาก! น่าตกใจ
ไม่รู้ว่าเหนื่อย จนกินอะไรไม่ ลง หรือเพราะไป กินกาแฟของเนเจอร์กิฟ
ไม่ทราบได้ แต่อเมซิ่งมาก เพราะปกติ เหนื่อยๆจะซัดแหลก

อีกเรื่อง
ตอนเข้าบ้านหมาที่บ้านแอบจำฉันไม่ได้ วิ่งเข้ามากัดใหญ่เลย!!!



สุดท้ายจริงๆ เห็น ADตัวนี้แล้ว สะเทือนอารมณ์มาก อิมเพ็คจริงๆ

ขอบคุณ คุณ เอ็ดดี้ย์ มาก ไปเม้นคนแรกทีเดียว -////-อาย
คนไหนหน้าเหลืองสุด ฉันเเองค่ะ (ถ่ายในห้องน้ำ)

ชื่อในวงการ คือวิมาลิน เวชสวรรค์ นะคะ (วงการอะไร?!)

ขอบคุณ ศิ ที่ไปเป็นเพื่อน ซึ้ง